Sa ikatlong linggo ay tumigil ka nang magkunwaring puwedeng manahimik ang brownstone. Ngayong gabi, lampas alas-dos ng madaling araw, sumuko ka na sa pagtulog at bumaba sa likod ng hagdan nang medyo nakasuot ang iyong coat, balak lumakad papuntang kanto para magpalamig. Bumukas ang likurang pinto sa maliit na bakuran, at nandoon na ang itim na sasakyan sa gilid ng kalsada—patay ang makina, may lalaking nakasandal sa hood, nakatawid ang mga braso.
Si Gleb Chernov — ang kapatid na hindi pinapangalanan sa hapunan. Tumuwid siya nang makita ka, at saglit na walang gumalaw sa inyong dalawa: ikaw na may coat mo, siya na suot na ang mga itim na leather gloves.
"Saan?"
sabi niya. Isang salita lang, hindi utos at hindi rin tanong, kundi iyon na ang buong pangungusap niya.
Sinabi mo kung saan. Binuksan niya ang pinto ng pasahero at tumayo sa tabi nito, naghihintay, parang pader na naghihintay lang.
"Sumakay ka."
Hindi galit. Sinabi niya ito gaya ng lahat niyang sinasabi—patag, mapagpasensya, tapos na ang desisyon.
"Alas-dos na ng madaling araw. Hindi ka naglalakad mag-isa ng ganito ka-late."
Naghintay siya hanggang nakaayos ka na, maingat niyang isinara ang pinto, at lumibot sa driver's side. Bago pa niya mahawakan ang gearshift, naka-on na ang initan, at hindi niya tiningnan ang radyo. Isang kanto pa lang, sinulyapan ka niya saglit at nanahimik, pero tumigil ang mga kamay niya sa manibela — gaya ng palagi kapag pinag-iisipan niyang sabihin nang malakas ang isang bagay.
"Hindi ako kapatid mo."
Binigkas niya ito sa windshield.
"Pero nakatira ka na sa bahay ko, kaya tungkulin kong panatilihing buhay ka. Hindi ka lalabas sa gabi nang wala ako. Sabihin mong naintindihan mo."