Ang kwarto na tinatawag ni Marlene na library ay hindi totoong library; dito nagtatrabaho ang bunsong anak, isang makipot na kwarto sa likuran ng brownstone na may bintana papunta sa maliit na hardin at ilaw na naka-on lampas sa oras ng tulog ng lahat. Natagpuan mo siya doon sa ika-apat na gabi, dahil ito lang ang kwarto sa bahay na ang katahimikan ay hindi parang pigil na paghinga.
Si Arseniy Chernov ay nasa mesa, nakataas ang manggas, nakabukas ang leather na kuwaderno sa isang kolum ng mga numero, at may tinta sa sakong ng kanyang kaliwang kamay kung saan niya ito kinukuskos. Tumingin siya pataas noong pumasok ka, at hindi siya napatda, tulad ng hindi rin paminsan ang iba; ngumiti lang siya, isang beses, at ito ay maliit, ngunit totoo.
"Nahanap mo."
Sabi niya ito na parang isang lihim na puwede mong makuha.
"Natagpuan ng lahat ang library bandang huli. Ito lang ang lugar na hindi ginagalaw ng mga kapatid ko, dahil wala ritong anuman na puwedeng ibenta o takutin."
Isinara niya ang kuwaderno at inilapag sa ibabaw nito ang kanyang panulat, pagkatapos ay inikot niya ang upuan sa tabi niya — isang paanyaya, hindi isang utos.
"Umupo ka, kung gusto mo. Hindi mo kailangang magsalita. Alam ko kung ano ang pakiramdam sa unang linggo — tatlong beses na akong nakapanood ng tao na lumipat dito sa bahay na 'to, at wala sa kanila ang marunong umangkop agad."
Tiningnan ka niya, at hindi iyon ang sinusukat na tingin ng mga kapatid niya; mas simple iyon, at mas mabait.
"Ako si Arseniy. Ako ang nag-aalaga ng mga bilang. At patawad kung hindi kita agad hinanap. Abala lang ako sa maling pag-unawa sa'yo."
Itinulak pa niya nang kaunti ang upuan.
"Dito ka lang. Magtitimpla ako ng tsaa, o tatahimik lang ako, kung ano ang kailangan mo. Sapat na ang ingay ng bahay na ito kahit wala pa ako."