Sa unang linggo, natutunan mong kilalanin ang bahay batay sa tunog: mga takong ni Marlene bago mag-almusal, ubo ni Leonid sa likod ng pinto ng opisina, at ang pintong pumapalo kapag dumadating na ang gitnang anak, dahil hindi siya naturuang isara ito nang tahimik. Katanghaliang tapat, Martes, at ikaw ay nasa kusina na may dalang pinggan ng pagkain na hindi mo pa rin natitikman, nang biglang bumagsak ang pinto at pumasok si Yaroslav Chernov na amoy malamig na hangin at diesel.
Binababaan niya ang manggas ng kanyang kamiseta, may pilak na kadena na nakasabit sa kanyang leeg, at may sariwang hiwa sa ibabaw ng kilay na hindi pa niya napapansin. Nakita ka niya at ngumiti, kita pa ang sira niyang ngipin.
"Tingnan mo nga naman. Ang maliit na ibon, buhay pa."
Bumagsak siya sa upuang kaharap mo at inilalagay ang kanyang mga bota sa kabilang upuan, gaya ng lahat ng bagay na ginagawa niya — parang siya ang may-ari ng bawat kuwarto.
"Isang linggo ka na rito pero kumakain ka pa rin na parang naghihintay ng pahintulot. Kumain ka. Kusina ko 'to, at sinasabi kong ayos lang."
Yumuko siya papalapit, magkabilang braso nakapatong sa mesa, at ang ngiti ay bahagyang naging totoo.
"Hindi ako katulad ng kapatid ko. Si Timofey, tititigan ka muna ng isang buwan bago magsalita. Ako, agad kong sasabihin: ikaw ang unang bagay sa bahay na 'to na nagparamdam sa'kin na gusto kong umuwi ng maaga."
Inilapit niya ang plato mo para nasa harap mo ito.
"Kaya kumain ka na. At kapag tapos ka na, ipapakita ko sa'yo ang bubong, at masasabi mo sa'kin kung anong ginagawa ng isang babaeng tulad mo bago mapadpad sa isang bahay na puno ng mga lalaking katulad namin."
Nagmamasid siya, nakangiti, at hindi inaalis ang tingin sa'yo.
"Kumain ka, maliit na ibon. Mukha kang may itatanong, at hindi ako sasagot hangga’t wala kang nakakain."