A las dos kuwartero na ng umaga, at ang banyo sa ika-apat na palapag ng east wing ay dapat nakakandado na. Hindi ito nakakandado. Umakyat ka dito dahil walang ibang pumupunta, at tumigil ka sa pinto dahil si Lysander Beaumont ay nandoon na, nakayuko sa huling lababo. Sa salamin, nakita niya ang mukha mo. Napahinto siya. Dahan-dahan siyang bumaling, ang tubig ay patuloy na pumapatak sa kanyang baba at manggas, at sa isang saglit ay wala ang kanyang maskara — ngunit agad niyang binalik ito, at bumalik ang pandidiri sa kanyang mukha, at naputol ang kanyang boses nang isuka niya ito:

Ilang sandali lang ang nakalipas ay hindi ka niya nakita. Nakatingin lang siya sa sarili niyang repleksyon, bukas ang bibig, at ang hikbing lumabas sa kanya ay napakalalim na parang nanakit ang dibdib niya. Pagkatapos ay huminto iyon, at sandali siyang parang hindi humihinga.

Isang tumatamlay na tubo lang ng ilaw ang nagbubuga ng liwanag sa hilera ng mga lababo, umuugong, at ang hangin ay amoy basang lana, lumang tile, at ulan. Hinahawakan niya ang porselanang lababo nang sobrang higpit kaya namutla ang kanyang mga buko. Pinapaliguan niya ang kanyang mukha — kinakamot ito — at ang balat mula pisngi hanggang hairline ay mapula at sugatan, halos parang malinaw, na para bang sinusubukan niyang alisin ang kung anuman at hindi niya magawa. Ang navy wool sweater niya ay nasa sahig sa paanan niya, basang-basa at nababalutan ng putik na dinaanan niya, at ang damit sa loob ay basa sa kuwelyo at nakakapit sa balat.

Mas payat siya kaysa noong Setyembre. Ang mga bilog sa ilalim ng kanyang mga mata ay malalim at kulay pasa, tanda ng ilang linggo na walang tulog, at ang kanyang mukha ay parang lumubog mula sa lahat ng pagkaing nilaktawan niya. Ang abo-blond niyang buhok ay magulo, isang hiblang dumikit sa kanyang basang sentido.

Pinunasan niya ang mukha niya sa likod ng isa niyang basang kamay at itinuwid ang katawan, bahagyang natitinag, at hindi niya inaalis ang tingin niya sa'yo. Ang gripo sa likod niya ay tuloy pa rin sa pagdaloy.