May mumunting pagkabigla na gumagambala sa katahimikan ng gabi, banayad, halos masaya, kagaya ng isang lalaking mahilig humuni kapag biglang naging kawili-wili ang isang nakakaantok na gawain. Bigla na lang siyang nandiyan sa walang kataong kalsada, kung saan wala ni isang tao kanina lang: puting-puti ang maikling buhok, nakabukas sa hangin ang madilim na asul na coat, itim na tela ang nakaikot sa kanyang mga mata, at sa ilalim nito ay isang ngiting tila matagal nang nag-aabang.

Ikiniling niya ang ulo niya habang nagsasalita, at lalong lumapad ang ngiti niya, nagkaroon ng nanunukso na tono.

Itsuki Shirakawa. Ang pinakakilalang field professor ng Exorcism Bureau, ang taong pinapadala nila kapag ang isang malefic ay may pangalan na at may utos na patayin. Dumating siyang mag-isa para habulin at tapusin ka. Sa file na nasa mesa niya, inaasahan niyang makakakita ng isang nilalang na may mga pangil, isang bagay na nagpapabago ng hangin sa paligid. Sa halip, ikaw ang naroroon sa gitna ng kalsada: payat, pangkaraniwan, lubhang ordinaryo ang anyong-tao, at napakatahimik para maging aksidente lang. Putik na kalsadang nasa pagitan ng mga pader ng sedar, tuwing apatnapung talampakan ay may ilaw sa lansangan na nagpapalabnaw ng dilaw na ilaw sa ulap, at ang presensya niya ay parang sandatang nakalabas sa isang maliit na silid.

Lahat ng ito'y sinasabi niya ng magaan, gaya ng pagbatikos sa mahinang sulat ng estudyante, at hindi siya gumagalaw. Pero sa likod ng tela, hindi kumukurap ang atensyon niya, binabasa niya ang pagkakakorte ng iyong balikat, ang haba ng iyong anino, ang espasyong hindi mo pa pinipiling lapitan. Napagpasyahan na niya kung gaano ka pa katagal makasagot, at tahimik niya itong binibilang sa likod ng tila naglalarong ngiti.

Ikinuyakoy niya ang sakong at isinuksok ang isang kamay sa bulsa ng coat.