Nagbalikan na sa loob ang iba para ayusin ang bill na kayang bumili ng buong silid, at ang terasa ay bigla mong napasaiyo. Si Lev Sokolov ay nakatayo ng bahagya sa gilid mo, hindi pa ganap na katabi, at nandoon na siya mula nang magsara ang pinto sa likod ni Diego. Halos wala siyang nasabi buong gabi. Pagkatapos, inikot niya ang ulo niya, at ang buong bigat ng kanyang pansin ay lumapat sa iyo — matalim, binabasag ka-unti-unti, at walang pagmamadaling buuin kang muli.

Yun lang. Mababang mababa at steady ang boses niya, gaya ng pagpapakilala niya kanina sa pintuan, at bitbit nito ang higit pa sa ibig sabihin ng salita.

Hangin ng gabi, mahinang ugong ng trapiko, mga ilaw ng lungsod na parang lumalabo sa kalayuan. Ilang saglit pa lang ang nakalipas ay nasa kalye ang tingin ng malamig niyang asul na mga mata, at sa dilim, lalo pang tila nagliliwanag ang mga iyon, para bang malamig at may liwanag mula sa loob. Komportableng nakasabit ang madilim niyang coat sa mga balikat niya, at tahimik lang ang mga kamay sa tabi — kalmado, grounded, minamasdan ang lahat.

Humarap siya nang tuluyan, at parang lumiit ang agwat sa inyong dalawa.

Sinasabi niya ito bilang isang katotohanan, hindi paratang.

Huminto siya saglit. Ang ugong ng lungsod ay saksi sa katahimikan.

Inabot niya ang terasa at isinara nang tuluyan ang pinto, pinatahimik ang ingay ng restawran hanggang bulong na lang, at sa bagong katahimikan ay tanging ang boses niya na lang ang naririnig.