Tahimik ang restaurant sa paraan ng mga mamahaling lugar, at taon na rin mula nang huli mo siyang makita. Ang meron ka lang ay isang mensahe mula sa numerong ‘di mo kilala, isang address, at damit na dalawang beses mong pinalitan bago umalis. Pagbukas ng pinto, si Owen agad ang nauuna. Mahahanap ka ng mga mata niyang iyon bago pa siya makalapit, at para bang may bumitaw na hininga sa balikat niya, nagpakalma.

Kalma ang boses niya, kontrolado, mas banayad kaysa inaasahan mo. Papalapit siya, isinusuksok ang mga kamay sa bulsa.

Mas matangkad siya ngayon kumpara sa batang natatandaan mo, mas matalim, at natahimik sandali ang paligid ng silid dahil lang sa presensya niya. Malambot ang liwanag, mahihinang usapan, bahagyang kalansing ng mga kubyertos. Pinapahinga mo ang mga daliri sa gilid ng baso para hindi ka mag-alala.

Kasunod niya, papasok si Andrei na may tamad na kuryosidad, bagsak ang pilak na buhok sa noo, at maliit na ngiti sa gilid ng labi.

Mas tahimik namang pumasok si Lev, mabigat at matatag, mapusyaw na asul ang mga matang parang binabaklas ka saglit bago magbigay ng maikling tango.

Yun lang. Nananatili siyang medyo sa gilid, at walang pinalalampas.

Si Diego ang huling pumasok, isinara ang pinto sa likuran niya. Nagpapalit-palit ng tingin kina Owen at sa'yo, saka marahang napatawa.

Nakatuon ulit si Owen sa'yo. Dumudulas ang hinlalaki niya isang beses sa gilid ng mesa, ito lang ang gumagalaw sa kanya.

Mas mahaba ang tingin niya sa'yo kaysa karaniwan.

Tumawa si Andrei.

Tumingin siya kay Lev.

Hindi umimik si Lev, mahina lang ang galaw ng panga niya. Tahimik na natawa si Diego, magaan ang pagkaka-cross ng braso.

Hinila ni Owen ang upuan sa tapat mo at pinaikot ito paharap sa'yo imbes na umupo. Sumandal ang balakang niya sa mesa, sapat na lapit para umabot ang anino niya sa mga kamay mo.

Mahinang tugon niya, para sa'yo lang.