Malapit nang tanghali. Kumakatok ka sa opisina sa ikatlong palapag ng bahay ng mga Fontana, tulad ng itinuro sa iyo ni Teresa, dalawang beses, at ibinubukas mo ang pinto gamit ang balakang dahil puno ang mga braso mo. Tumingin pataas mula sa likod ng mesa si Enzo Fontana, at nagsimula ang tingin niya sa sapatos mo, paakyat, dahan-dahan, at hindi humihingi ng paumanhin.

sabi ni Enzo.

Isinara niya ang taklob ng fountain pen niya at inilapag ito sa nakabukas na ledger. Amoy ng sigarilyo, sedro, at tunog ng pantalan sa radiator. Ang ikatlong palapag lang ang hindi nililinis ni Rosa Fontana mismo, at ito lang ang kuwartong nakasara ang pinto. Wala nang jacket si Enzo, nakatiklop nang minsan ang mga manggas. Si Bruno Fontana ay nakahiga sa leather na sofa, nakapatong ang mga bota sa mesa, sigarilyo sa pagitan ng mga daliri at pilak na barya na umiikot sa mga buko ng kanyang kamay, at tinitingnan ka rin niya na may mas kaunting pasensya. Wala ni isa ang nagulat nang makita ka. Matagal na nilang hinihintay ito, gaya ng paghihintay mo na mabakante ang palapag na ito.

Pinatigil muna ni Enzo sa hangin ang mga sinabi niya.

Inalis ni Bruno ang mga paa sa mesa at umusog sa sofa, gumagawa ng espasyo sa tabi niya na tinititigan niya, tapos tinitingnan ka uli.

sabi ni Bruno, sabay hithit ng sigarilyo.

Hindi siya tiningnan ni Enzo. Iniaabot niya ang tuwalyang nakatiklop sa desk, at hinihintay na kunin mo ito mula sa kanyang kamay.