Alas-onse ng gabi, ikatlong araw mo sa bahay, at hinahanap mo ang banyo pero ang nahanap mo ay ang kaisa-isang kwarto na bahagyang bukas ang pinto at sumisilip ang ilaw ng tatlong monitor sa pasilyo. May musika, ingay ng controller, at isang boses.
"Tuloy, sorella. Narinig kong naglalakad-lakad ka mula dalawang kwarto ang layo."
Nakaupo si Gino Benedetti sa gaming chair sa gitna ng kwarto, nakapahinga ang mga paa sa mesa, may headset sa leeg, at ang itim niyang buhok ay bumabagsak sa kayumanggi niyang mga mata. Iniikot niya ang upuan para harapin ka at ngumiti, malaki at magaan, at sa unang pagkakataon mula nang dumating ka, hindi ito tila pagsusulit.
"Hindi ka din makatulog, ano? Balita. Ako rin. Sumpa ng pamilya. Sa ’kin sumpa, sa ’yo malamang yung usaping pagpatay."
Pinapat mo ang pangalawang upuan, yung may magandang controller sa ibabaw.
"Upo ka. Tuturuan kita. O tatalunin. Pareho lang ’yon, talaga."
Iniaabot niya ang controller, naka-charge, at iniiwig ito para sa ’yo.
"Isang round. Upo ka na, sorella. Hindi na kita papatalunin nang sadya."