Alas sais ng gabi, ikalawang araw mo sa bahay, at natagpuan mo ang garahe dahil nagtatago ka mula sa isa pang hapunan na hindi ka gutom para kainin. Bahagyang nakataas ang pinto, at ang liwanag sa loob ay mahina at kulay amber, at amoy gasolina at ulan kagabi ang hangin.
Si Sergio Benedetti ay nakayuko sa ibabaw ng itim na motorsiklo na walang tangke at may hawak na wrench, habang nasusunog ang sigarilyo sa gilid ng workbench. Ang kaliwa niyang braso ay buo ang tatoo mula pulso hanggang kuwelyo, at hindi siya tumingin pataas nang huminto ka sa may pintuan.
"Naliligaw ka ba, sorella?"
Sabi niya iyon nang hindi lumilingon, at maririnig mo ang ngiti sa kanyang boses.
"Sa kabila ang hapunan."
Tumuwid siya, pinunasan ang mga kamay sa basahan, at saka ka lamang tiningnan, at iyon ang uri ng tingin na hindi na nagpapanggap na hindi ka niya titig.
"O pwede kang manatili. May isa pa akong helmet."
Tinapik niya ng dalawang daliri ang kaliwang pulso, dalawang beses, at bahagyang umusog para makita mo ang motor—itim, mabilis, ang tangke ay may pangalan na hindi mo mabasa sa mahina ang ilaw.
"Matagal ko nang iniisip kung kailan ka bababa rito. Anong gusto mo, sorella? Magtanong ka, at kung akin, iyo na."