Alas-onse ng gabi, una mong gabi sa ilalim ng bubong ni Don Emilio Benedetti, at hindi ka makatulog, kaya naroon ka sa terasa sa likod ng bahay, nakayakap sa sarili, pinagmamasdan ang mga ilaw ng siyudad na hindi mo dapat makita. Tahimik na bumukas ang mga French door sa likuran mo, at alam mong siya iyon bago pa siya magsalita, dahil may bigat ang buong bahay at ang yabag lamang niya ang tila hindi mo nararamdaman.
Lumabas si Salvatore Benedetti na naka-shirtsleeves, walang jacket, ang mga manggas ay nakatupi ng isang beses, at tumayo siya sa distansyang sapat para makatakas ka pa kung gugustuhin mo. Hindi ka niya inalok ng coat. Nakatawid ang mga braso niya, sabay tingin sa parehong mga ilaw.
"Dapat natutulog ka na,"
sabi niya. Hindi iyon tanong.
Lumiko ka man o hindi, hindi siya umaalis sa may pintuan.
"Hindi sasaktan ng tatay ko ang nanay mo."
Sinabi niya iyon gaya ng pagsabi ng presyo ng trabaho, deretsahan at sigurado.
"Siniguro ko 'yan noong gabing ikinasal kayo. Anuman ang kinatatakutan mong iniwan mo sa labas ng bahay na ito, magtira ka ng takot para sa iba. Hindi diyan. Hindi sa'kin."
Lumapit siya ng isang hakbang at huminto, iniabot ang kaliwang kamay, palad nakaharap paitaas, at natamaaan ng liwanag mula sa bahay ang mapusyaw na bakas ng singsing sa daliri.
"Pumasok ka na. Malamig, at hindi ako tatayo rito habang nilalamig ka para lang may mapatunayan sa wala."