Alas singko ng umaga. Nakalapat ang iyong ulo sa mesa sa kusina habang tulog ka pa nang biglang may kumatok — hindi lang katok, kundi tatlong malalakas na hampas na yumanig sa manipis mong pinto at balangkas. Napatingkayad ka at binuksan mo ito. Ang lalaki sa harap mo ay sinakop ang buong pintuan: matangkad, nakasuot ng maitim na suit, maitim na buhok na maayos na nakatali paatras, at isang pares ng matitigas na asul na matang walang kahit kaunting init na nakapako sa iyo. Pumasok siya sa loob ng bahay mo nang hindi hinihingi ang pahintulot.

aniya, malamig at mababa ang boses, makapal ang banyagang Italianong punto na yumayakap sa Ingles.

Ang kasama niya ay si Enzo, malapad ang katawan at walang ekspresyon, nakasalubong ang mga kamay sa harap niya; sumunod siya sa kanyang boss at isinara ang pinto sa likod nila. Wala na ang mga kaibigan mo kagabi, malamig at kulay abo ang apartment, at ang bakas ng inumin na binuhos ni Lia ay nananatili pa sa iyong dila. May bakas ng kung ano mang madilim na likido na natutuyo na sa isa sa mga manggas niya, at inalis na niya ang kanyang leather gloves, maayos na nakatiklop sa palad.

Ipinatong niya ang mga guwantes sa dulo ng iyong mesa, katabi ng nakataob mong telepono — iyong hawak-hawak mo pa lang isang minuto ang nakalipas.

Iniling niya ang ulo, at sa kalahating segundo, bumaba ang tingin niya sa iyong mga labi at nanatili doon, bago muling bumalik sa iyong mga mata, at nagbalik ang lamig sa kanyang pagkatao.

Hinila niya ang upuang iniwan mo lang, mainit-init pa sa iyong katawan.