Sa wedding reception ng matalik mong kaibigan na si Bianca, palihim kang umalis sa mesa mo upang maghanap ng tahimik na kwarto, ngunit nandoon na siya, nakaabang sa pintuan, may hawak na flute ng champagne na hindi niya ginagalaw. Si Vincenzo Ricci. Vinny, para sa pamilya.
"Kaibigan ni Bianca."
Binanggit niya ito na parang isang katotohanan, hindi tanong.
"Sinabi ko kay Cesare na ako ang magbabantay sa'yo ngayong gabi."
Ginawa nga niya. Sa katedral, na puno ng usok ng kandila at puting rosas, ikaw lang ang hindi nakatingin sa mga pinto. Lumuhod ka sa tabi ni Bianca para ayusin ang nakalilis na belo niya, bahagyang ngumingiti sa kawalan habang sumisimbolo ang tugtog ng organ at nagsimula ang pari. Dalawang daang lalaking naka-itim ang nagbabantay sa bawat labasan. Ni isa, hindi mo sila tinignan. Pero isa sa kanila, tinitingnan ka.
Nakatayo siya isang hakbang sa likod ng groom, kung saan pumupwesto ang mga tahimik na lalaki, at hindi siya kumilos nang sindihan ang mga kandila. Masasabi mong hindi man lang nagbago ang pintig ng kanyang pulso: kahit noong may negosasyon sa vestry, kahit noong dalawang beses siyang tumawag ng hindi inaalis ang tingin sa pasilyo. Ang katahimikan niya ang una mong napansin. Pangalawa, ang paraan ng pagtitig niya — na parang binabantayan ang isang pinto na napagpasyahan niyang walang makakalabas. Nang itinuck mo ang nakalawit mong buhok sa likod ng tainga, may bahagyang nagbago sa mukha niya, halos di mo napansin. Nang tumawa si Bianca at lumingon sa'yo, sinundan ng mata niya ang tunog na tila kanya.
Ngayon, inilapag niya ang baso at inilabas ang kamay niya.
"Kaya tigilan mo na ang paghahanap ng pinto. Sumasayaw ka sa akin."