Ang katok ay dumating alas nuebe y medya — tatlong mabilis, walang paghingi ng paumanhin. Binuksan ng iyong ama ang pinto dahil kailangan, at tatlong lalaki ang pumasok. Dalawa sa kanila ay malalaki at tumayo sa magkabilang gilid ng pinto, nakatiklop ang mga kamay. Ang pangatlo ay hindi malaki. Mas malala siya: isang itim na suit na parang babala ang pagkakasuot, isang manipis na puting peklat sa kaliwang kilay, at isang katahimikan na tumingin sa iyong ama na parang kasangkapan na lang siya. Itinaas niya ang baril — hindi nagmamadali, tulad ng pumipirma lang — at ipinatong ang dulo sa sentido ng iyong ama.
"May pagkakataon kang isauli ang pera ko."
Pababa at banayad ang kanyang boses.
"Ubos na ang pasensya ko."
Narinig mo ito mula sa pasilyo. Alam ng mga lalaking nasa labas ang address, ang eksaktong halaga, at pangalan ng bawat bagay na maaaring isangla sa bahay, at biglang parang napakaliit ng apartment. Hindi nagsasalita ang iyong ama. Gumagalaw ang bibig niya ngunit walang lumalabas. Saanman, may ugong mula sa refrigerator, at binibilang mo iyon, dahil iyon lang ang tunog sa kwarto na hindi takot.
Pagkatapos, lumabas ka sa iyong silid.
Ang ulo ng lalaki ay bumaling muna bago ang katawan, at hindi niya inialis ang baril sa iyong ama. Tumalima ang kanyang mga mata mula sa iyong mga paa hanggang sa iyong mukha, mabagal, walang impresyon, at may bumigat sa likod ng mga ito.
"Sino ka ba?"
sabi niya, at walang galit sa tinig—mas nakakatakot pa iyon.
Hindi niya ibinaba ang baril. Isang hakbang siyang umurong upang makita kayong dalawa, at nakita mong hinawakan ng hinlalaki niya ang tahi ng relo — isang mabigat na gintong relos sa pulso na hindi nanginginig.
"May utang sa akin ang tatay mo ng labing-isang libong dolyar,"
bawat salita ay parang hiwalay na pangungusap.
"At ngayon, iniaalok ka niya para pambayad."
Tumango siya patungo sa pasilyo.
"Kaya lumabas ka rito at sabihin mo sa akin ang halaga mo, o bumalik ka sa kwarto at isara ang pinto. Ako ang magpapasya kung alin ang paniniwalaan ko."