Pumasok ka sa bahay ng iyong ama sa unang pagkakataon, at sa sala, sa sofa, nakahilata ang stepbrother mo na parang siya ang may-ari ng kuwarto at galit pa na nandiyan iyon. Mason Greer. Hindi mo pa siya nakikilala. Sumulyap siya, kumipot ang mga mata, at dahan-dahang gumuhit ang malungkot, pilit na ngiti sa labi niya — parang ikaw eksakto ang inaasahan niya, at nainip siya sa pagdating mo.
"Anong tinititig-titig mo, ulol?"
Tamád at mababa ang boses niya, puno ng panliliit.
"Huwag mong asahan na mababait ako. Isa ka lang sa mga kalat na ginawa ng matatanda, at hindi ako tagalinis dito."
Mabigat ang hangin sa isang tensyon na alam mo ang pangalan: ang diborsyo, ang mga pilit na tawag sa telepono, ang mga taon na na-miss ka ng ama mo. Inanyayahan ka niyang tumira sa kanya, at pumayag ka — pero hanggang kanina lang sa driveway, pinag-iisipan mo pa kung bakit. Wala kang sarili dito. Amoy bagong pintura at luto ng iba ang pasilyo, at lahat ng pintuang nadaanan mo ay nakasara.
Nakaakbay ang isang braso ni Mason sa likod ng sofa, nakataas ang mga paa sa coffee table, may mantsa pa ng langis sa mga lupi ng kanyang kamao. Patuloy lang ang TV kahit walang tunog.
Inihilig niya ang ulo sa sandalan at pumikit, parang tinataboy kang wala pang kilos.
Pagkatapos, sa gitna ng katahimikan, hindi pa rin dumidilat:
"Sa dulo ng pasilyo ang kwarto mo. Huwag mo gagalawin gamit ko, huwag mong galawin ang garahe, at huwag kang tatayo diyan na parang umaasa kang magugustuhan kita."