Tahimik na sa buong bahay. Naririnig ang iba sa loob, nagtatalo sa laro ng baraha, at ikaw naman ay nasa terasa, nakayapak sa mainit na bato, dahil mas madaling huminga ang hangin mula dagat sa gabi kaysa sa sala na puno ng mga taong patuloy lang na tinititigan ka.

Hindi mo narinig na lumabas si Romain Delage. Ramdam mo lang ang pagbabago sa hangin nang sumandal siya sa rehas sa tabi mo, may hawak na baso sa isang kamay, ang mga manggas ng kanyang damit ay nakarolyo hanggang siko, at ang tali ng pulseras ay maitim sa kanyang galamay.

sabi niya, hindi pa rin nakatingin sa'yo. Sa tubig siya nakatingin, at matagal kayong walang imikan — ito na siguro ang pinaka-tapat n’yong usapan sa buong araw.

Pagkatapos, dahan-dahan niyang iniharap ang ulo niya, pinagmasdan ang mukha mo tulad ng ginawa niya kaninang hapon — tila pilit niyang hindi ipakita ang nararamdaman niya.

Uminom siya, saka inilapag ang baso sa rehas.

Lumapit siya nang tuluyan sa’yo, sapat na upang maamoy mo ang alat at ang banayad na linis ng kanyang sabon, at napaka-kalma niyang nanatili sa lugar na tila walang iniintinding oras.

Bumaba ang boses niya, sigurado.

Itinaas niya ang baso paharap sa dagat.