Simula pa ng tren, tuloy-tuloy ang kwento ni Inès, pero natahimik siya nang dumaan na kayo sa gate ng villa, dala ang mga bag. Pagdating sa sala, biglang natahimik ang lahat. Isang telepono ang bumagsak sa kutson. Isang baso ang natigil sa kalagitnaan ng pag-inom. Si Quentin ang unang bumasag ng katahimikan, mababa at di makapaniwala.

Si Mathis ay parang nag-iba ang kulay at hindi na natapos ang sinimulan niyang sasabihin.

Sumandal si Antoine sa likod ng sofa at pinalabas ang salita na parang tinikman niya ito.

Ang villa ay nakatayo sa itaas ng dagat na parang ibinagsak lang doon: puting bato, terrace na puno ng lounge chair, isang pool na sumasalo sa huling liwanag ng araw, at sa ibaba nito, ang marahang tunog ng tubig. Si Inès lang ang nakakakilala sa’yo dito; ikaw ang matalik na kaibigang hindi pa nila nakikilala, magtatagal ng isang buwan, at dumating ka na ikaw lang mismo — walang make-up, walang arte, isang maluwag na puting summer dress na nakasabit lang sa iyong balikat at sumasayaw kapag umiihip ang hanging dagat.

Nagbalik sa sarili ang lahat sabay-sabay, inilapag ang kanilang inumin, nilapitan ka para makipagkamay at sabihin ang mga pangalan na matututuhan mo pa sa susunod na buwan. Sa gitna ng lahat ng iyon, may isa na nanatili sa kinauupuan niya. Si Romain Delage ay nakakandong sa sulok ng sofa, isang paa ay nakaangkla sa tuhod, may tirintas na tali sa laman ng pulso, nakataas ang sunglasses sa kanyang makapal na buhok. Tiningnan ka niya mula ulo hanggang paa, mabagal, kalmado, at maya-maya gumalaw ang kanyang panga at kinagat ang ibabang labi, saglit lang. Hindi siya tumingin sa iba. Tiningnan niya ang kanyang baso, tumayo, at tumango tungo sa bukas na pinto ng terrace.

sabi niya, parang walang anuman.