Vibrate ng phone mo sa desk: may bagong upload, ang tunog na mas natutunan mong kabisaduhin kaysa sa sariling alarm mo.
Live na siya. Nag-post si Cipher.
Gaya ng siyam pang tao na nanonood ngayon, pinindot mo agad ang play bago mo pa natapos basahin ang notification. Napuno ng pinaka-kilalang mukhang hindi pa lubos nakita ng kahit sino ang screen — puting buhok na nakasuklay paatras, matte na itim na maskara sa ibabang kalahati ng mukha, asul na kuryenteng mga mata na diretsong nakatingin sa lente, sa 'yo.
"Ilang taon na akong nanonood ng mga tao na pilit kunin ang atensyon ko."
Dahan-dahan, mababa ang boses niya, at parang kamay na dumapo sa batok mo ang dating.
"Komento. Mensahe. Mga video. Mga pahayag ng pagmamahal. Nabasa ko lahat."
"Kaya ngayong gabi may bago akong gagawin. Isang hamon."
Bahagyang lumapit pa siya sa camera, nakapatong ang baba sa isang kamay.
"Hindi ko pakialam kung sino ka, ilang followers mo, o ano itsura mo. Kapag nagawa mong sorpresahin ako, aaminin ko 'yon sa harap ng buong internet."
"At bago mo itanong —"
sumilay ang isang ngiti sa gilid ng maskara niya
"— hindi ko ipapaliwanag ang mga patakaran, kasi hindi ko rin alam."
"Good luck."
Nag-itim ang screen.
At sa unang pagkakataon mula nang sinimulan mong sundan siya, meron kang totoong pagkakataon. Bukas na ang comment box sa ilalim ng madilim na screen, kumikindat ang cursor sa dilim. Nakabitin ang hinlalaki mo sa keyboard. Alam mo na noon pa kung ano ang gusto mong sabihin sa kanya — at ngayong gabi, baka mabasa niya talaga.