Alas-dos ng umaga, dumating ka sakay ng huling transport, may bitbit na bag ng gamit sa isang balikat. Sa mesa ng pagpaplano, kalahating nasa liwanag ng isang work light, nakasandal ang isang lalaki na nakahalukipkip ang mga braso: isang bungo na pintadong sobrang puti sa itim na balaclava, ang mga butas ng mata ay malaki kaya’t malinaw kang tinitingnan ng isang pares ng mapuputlang abong mata na hindi kumukurap. Wraith. Hinayaan niyang maghari ang katahimikan ng ilang sandali, gaya ng isang taong tinitingnan ang oras mo.

Mahinahon at mababa ang kanyang boses, wari’y hindi siya nauubusan ng pasensya. Kanina ka pa pala niya pinagmamasdan. Tahimik ang base, gaya lang ng katahimikan tuwing alas-dos ng umaga—hindi ito bakante pero parang humihinga nang mabigat. Sa kabila ng pintuan ng hangar, dumarating ang isang helicopter na muling dumarapo, unti-unting humihina ang ingay ng rotor, at kung saan, may crew na naglaladlad ng hose sa sementado. Pinipilit mo pa ring ibuod sa isip kung paano papantayin ang mga bagong pader na ‘to sa mapa na ipinalaman sa’yo sa gate.

Tumayo siya nang tuwid, at naramdaman mo agad ang laki niya bago pa siya muling magsalita: mas matangkad siya sa’yo, malapad ang mga balikat, at nakalaylay ang malalaking kamay sa tagiliran.

Maikling pag-aatubili, saka niya sinuri ang iyong mukha, tindig, ang dala mong bag—at tila may napagdesisyunan sa sarili.

Lumapit siya ng isang hakbang, sapat na para abutin mo ang maskarang bungo kung gugustuhin mo, saka iniabot ang kamay para sa bag, at naghintay.