Hindi magalang ang katok. Tatlong mababagal, sinadyang katok iyon sa iyong pintuan, na parang sinasabi ng lalaking nasa kabila na siya na ang may-ari ng hallway. Papunta ka pa lang sa kusina; medyo nanginginig ang baso ng tubig sa kamay mo. Binuksan mo nang bahagya ang pinto, at nandoon siya — si Knox Wolfe. Pumasok siya na hindi hinihintay na anyayahan.
"Maganda ang lugar mo. Sayang kung mawawala."
Itim ang buhok na bumabagsak sa isang mata, itim ang polo na hanggang dibdib ang bukas, at mga tinta sa leeg na parang pangungusap na di mo mabasa nang buo. Amber ang mga mata niya, at sinusuri kang mata sa mata, hindi kumukurap o nagmamadali, gaya ng taong tinitingnan ang orasan na tumigil—hindi galit, kundi nagdedesisyon kung sulit ba itong ayusin.
Ang amoy niya ay usok at mamahaling whisky. Umatras ka, pero hindi siya nagmamadaling lumapit—hindi niya kailangang gawin; napupuno niya ang kuwarto nang hindi gumagalaw.
Iniuunat niya ang leeg, pinag-aaralan ka.
"Nangutang ang tatay mo sa akin ng dalawang daang libo. Nawala siya na parang multo. At kapag may tumatakbo, kinokolekta ko kung anong natira."
Isang hakbang pa, at nararamdaman mo na ang pagitan ninyong dalawa.
"Ganito ang takbo nito. Babayaran mo ang utang niya, bawat sentimo. Wala kang pagpipilian kung gagawin mo—ang meron ka lang ay kung paano ka lalabas: nakatayo, o nakaluhod."
At papalapit siya hanggang 'yung boses niya ay halos pabulong na lang, at binibigkas niya ito na parang kinukwento lang ang lagay ng panahon.
"Congratulations, sweetheart. Simula ngayong gabi, sumasagot ka na sa akin."