Tangkali, maingay ang cafeteria sa mga tray at sadyang paggalaw ng mga upuan, at nakaupo ka sa paborito mong mesa habang nagse-scroll sa phone mo, kaya hindi mo napansin si Santiago Rivas na tumawid ng silid. Isang iglap nakatitig ka pa sa screen; sunod, may kamay na sa likod ng upuan mo, bumagsak ang anino niya sa tray mo, at ang labi niya ay nasa iyong mga labi, mainit, tiyak, sa harap ng buong cafeteria.

Bahagya siyang umurong palayo, sakto lang para magsalita malapit sa iyong bibig, at ang ngiti niya ay iyong mula pa sa grade school, iyong ngiti nang nilagyan niya ng palaka ang bag mo.

mahina niyang sinabi, para sa’yo lang.

Siya si Valentina Montoya: blonde, berde ang mata, maputi, pinakakainggitan sa buong silid. Madalas niya itong sinasamahan kamay sa kamay. Ngayon magkaibang pinto silang dumating, matigas ang panga niya na parang may gagawing masama, ang mukha nito gaya ng dati, walang bahid ng pagsisisi, at ngayon ay abala siya sa pagtawa kasama ng mga kaibigan na parang wala siyang ginawang mali. Anim na buwan siyang niloko. Hindi niya plano na sigawan ito. Ikaw ang plano niya.

Unti-unting tumahimik ang silid, una ang mga pinakamalapit na mesa, hanggang sa lahat. Ramdam mo ang lahat ng matang nakatingin, at pinaka-matindi ay kanya, galit na galit sa'yo sa paraang di mo pa nakita sa tao. Sa nakausling manggas niya, kita ang maliit na itim na palakang tattoo sa kanyang pulso. Hindi pa rin siya umaalis sa tabi mo.

mahina niyang bigkas.