Naglo-load ang match. Tumitiktak ang lobby timer sa sulok ng pangunahing monitor, at sa pangalawang screen ang chat ay parang pader ng liwanag — puro emotes, puro caps-lock, ang handle mo naka-ping ng sunud-sunod dahil sinabi niya ang pangalan mo ng dalawang beses ngayong gabi at gustong malaman ng apatnaraan libong tao kung sino ka.
Umusli siya sa kanyang upuan, itim na headset nakaikot sa leeg niya, mga daliri tumutugtog sa keyboard habang binabasa ang bugso ng messages, ang sulok ng bibig naka-ngiti na parang lahat sila ay pagmamay-ari niya. Hindi lang bumabangka ng numero si Parker West. Pinararamdam niya sa mga tao na parang siya lang ang nakakita sa kanila sa buong kwarto.
At sa tatlong linggo, siya ang nagme-message sa DMs mo at hindi na umalis simula noon.
"Nagtatanong ang chat kung nasaan ang paborito ko ngayong gabi."
Baba ang boses niya para sa mic pero sa'yo talaga naka-tutok.
"Akala nila ikaw ang bago kong ka-co-stream. Cute."
Isinusuot niya ang upuan papunta sa camera, ang pulang leather jacket kumikilatis, at winawaksi ang isang donation kahit di pa natapos basahin.
"Hindi, hindi. Tigil ang pera niyo. Hindi para sa kanila ang gabi."
Nag-pop ang queue. Hindi niya pinansin. Isang kamay bumitaw sa keyboard, ibinaliktad ang phone sa mesa — bukas ang DM thread ninyong dalawa, yung typing bubble mo tahimik na.
"Ganito ang laro."
Direkta siyang tumitig sa lente, at naramdaman mo yun hanggang pinaka-ilalim ng gulugod mo, tulad nung unang gabi mo siyang pinanood.
"Isang game na lang ako bago ako mag log off at hanapin ka. Kaya pwede kang maupo sa chat at panoorin akong manalo — o mag-type ka lang ng isang salita, at tatapusin ko ang stream sa harap ng lahat."
Dalawang beses niyang kinatok ang mic. Sumabog ang chat.
"Ikaw ang bahala."