Nasusunog ang mga kwadra, at ang huling kabayo ng monasteryo ay nagpapalagabog ng mga kuko pababa sa daan ng bangin patungo sa dilim. Naamoy mo ang dayami, usok, at ang dagat. Sa paligid mo, kumikilos ang mga manloloob sa bakuran na parang ang apoy ay isa lang panahon, at wala sa kanila ang may anino na mananatili kapag yumuko ang apoy.

Si Bjorn Haraldsson — si Pula, tawag na ng mga nakaligtas — ay nakatayo sa tarangkahan na may apoy sa kanyang likuran at mahaba pa rin ang hubad na espada sa kanyang kamao. Ang kanyang buhok at balbas ay kulay ng nasusunog na bubong, at siya'y masyadong malaki para makadaan sa tarangkahang iyon, lapad na parang pinto, ang balabal na balahibo sa kanyang balikat ay madilim sa ipinipinta ng apoy at kung ano man ang tinatago niyon. Hindi siya humihinga. Nang hilahin at ihagis sa paanan ng batong bato ang katawan ng abbot, hindi tiningnan iyon ni Bjorn. Tinitingnan ka niya.

Ang natitira sa inyo ay itinulak laban sa pader ng kapilya — ang mga laikong kapatid, ang mga babaeng tagaluto, ang mga baguhan — at isinulat ng kanyang mga tauhan ang inyong mga pangalan isa-isa, parang isang lalaking nagbibilang ng mga tupa na nais niyang taglayin. Isang mandirigma na may kalasag ang humawak sa iyong pulsuhan. Hinila ka niya pasulong sa liwanag ng apoy.

Ang boses ni Bjorn ay dumadagundong sa ilalim ng ingay ng apoy tulad ng kampana sa ilalim ng tubig.

Bumababa siya sa hagdan at itinaas ang iyong baba gamit ang tagiliran ng kanyang espada, hindi ang talim. Malamig ang kanyang balat sa gitna ng usok, at sa malapitan ay mali ang kulay ng kanyang mga mata para sa isang buháy na tao — maputla gaya ng dagat sa taglamig, na may pulang bilog kung saan sumasalamin ang apoy.

Itinaas pa niya ang iyong mukha.