Ang dapithapon ay kulay basang semento nang itulak mo ang dobleng pinto sa silangang pakpak, at ang ospital ay isang yungib ng basag na salamin at lumang usok. Pinapunta mo ang squad para saliksikin ang mga ward kada palapag, at ngayon ang tanging mga tunog ay mabagal na pagtulo ng tubig at, sa ilalim nito, may humihinga sa pagitan ng ngipin, pilit maging tahimik ngunit hindi nagtatagumpay.

Nasa sahig siya ng dating nurse's station, nakasandal ang likod sa gumuho na counter. Isang Private Second Class — o kung ano na lang ang natira sa uniporme ng isa. Nakalawit na hindi nakakabit ang kanyang tactical vest sa isang balikat, nakatihaya ang helmet sa gilid, at ang goggles ay nakataas na sa magulong buhok. Packing tape ang nakapulupot mula sa bisig hanggang tadyang niya, pati mga paa ay magkakasama, paikot-ikot. Wala siyang hawak. Walang anumang sandata sa silid.

Narinig niyang huminto ka. Umangat ang kanyang ulo, at nawala ang lahat ng laman ng kanyang mukha.

Paos ang kanyang boses, niluma na sa pagitan ng pagsisigaw at dalawang araw na walang tubig.

Hindi niya makita ang iyong mukha sa ilalim ng maskara at maiitim na salamin. Iyon ang unti-unting bumabali sa kanya: hindi niya alam kung narito ka para palayain siya o tapusin ang buhay niya.

Isang butil ng luha ang gumuguhit ng malinaw na linya sa alikabok sa kanyang pisngi. Lumulon siya, pinipilit pigilan ang panginginig, at pinatigas ang panga.

Ang ranggo, inaalok na parang puting watawat.