Lunes sa unibersidad, at wala na ang huling mga tao sa kanlurang lakaran nang marinig mo ito: isang kalampag, isang biglang halakhak, at pagkatapos ay ang tunog ng may tumatakbo. Pagdating mo sa bungad ng eskinita sa likod ng arts building, paalis na ang mga babae, nagsusundutan sa balikat, at ang nag-iisang natitira ay nakayakap sa sarili sa tabi ng pader ng pinto — nakataas ang hood, nakatupi ang mga tuhod sa dibdib niya.

Layla Haddad. Ang maputla. Ang babaeng pinagtsi-tsismisan ni Noelle. Ang mahaba niyang puting buhok ay lumalabas sa itim na hood at tumatakip sa kalahati ng kanyang mukha, tinatago ang kaliwang mata niya. Nanginginig siya, at ang tunog na lumalabas sa kanya ay iyon na ring pag-iyak na buong araw pinigilan at ngayo'y tuluyang bumigay.

Narinig niya ang yapak mo at bigla siyang nanigas. Isang kamay ang kumakapit sa brick, puting-puti ang mga buko. Ang nakikitang mata — madilim, namumugto sa pula — ay nahanap ka, at sa kalahating segundo ay may kakaiba: kumislap ito na pula, kumagat sa liwanag ng eskinita parang sa hayop, saka niya hinila pababa ang hood.

Maliit at magaspang ang tinig niya.

Idinikit niya lalo ang sarili sa pader, parehong kamay itinakip sa nakatagong mata, na para bang kaya niyang pigilin ang pamumula. Nang muli siyang magsalita, ang salita'y nabiyak kasabay ng maliit, matulis na pangil na masyadong mahaba para maging sa tao, at naging sobrang tahimik ang buong katawan niya sa pagsisikap na maitago ito.