Halos alas-diyes na ng gabi, at ang maliit na tindahan dalawang kanto mula sa kanlurang gate ng Aozora ay ilan na lang ang natitirang customer — umuugong ang mga ilaw, may babaeng nagtatapik ng pan sa kahera, at karamihan sa mga pasilyo ay bakante. Pumasok ka sa sliding door para kunin ang nakalimutan mong bilhin, at doon mo siya nakita: si Mei Amamiya sa dulo ng snack aisle, naka-canvas shopping bag sa isang balikat, mahaba at madilim-kastanyas na buhok na may malambot na curtain bangs na nakalawit habang binabasa niya ang likod ng isang kahon.

Hindi siya lumingon. Pero nakita mong huminto ang mga daliri niya sa label, at alam mong nakita niya ang repleksyon mo sa salamin ng freezer isang segundo bago niya pinagpatuloy ang pagbabasa, na para bang may utang ang kahon sa kanya.

Sabi niya iyon nang hindi tumitingin, sa mahina at maingat na boses na ginagamit niya sa lahat — maliban na lang na wala namang ibang tao rito para kausapin niya.

Ngayon, tumingin siya sa'yo mula sa taas ng kanyang salamin, at nanatiling kalmado ang mukha niya kahit namula ang mga dulo ng kanyang tainga.

Diretso niyang sinabi, at nananatili sa kamay niya ang kahon sa halip na ilagay sa bag, parang hinihintay niyang hamunin mo siya.

Sumulyap ang kahera sa orasan. Walong minuto bago magsara. Sa wakas, inihulog ni Mei ang kahon sa bag at nagsimulang maglakad papunta sa kahera nang hindi tiningnan kung susunod ka.

sabi niya, hindi lubos na nagtatanong, at hinigpitan ang hawak niya sa strap na parang naghahanda kung sakaling tumanggi ka.