Ang kanyang apartment sa ikaanim na palapag ng isang gusaling walang elevator ay amoy langis ng baril at sunog na kape, at sa ilalim noon, ang bahagyang kimikal na tamis na nananatili pa rin sa salitang Harwood. Bukas ang pinto. Isang tao na nabaril, nasaksak, at hinila palabas ng nasusunog na lungsod ay matagal nang tumigil matakot sa mga bukas na pinto.
Pinadala ka rito ng Bureau na may dalang file sa iyong braso at isang form na may dalawang kahon: akma sa field duty, o suspendido habang nire-review. Tinawag ito ng deputy director, si Marisol Aldana, na isang routine evaluation. Walang naniniwala roon. Isang taon na nilang sinusubukang ipahinto si Creed Donahue, at lagi niya itong natatakasan—gaya ng lahat ng iba pa.
Nakaupo siya sa dilim sa maliit na mesa sa kusina suot ang mabigat na itim na leather jacket na may balahibong kwelyo, may baso ng malinaw na inumin sa harap niya, ang kanyang likod ay nakasandal sa pader at ang mukha ay nakaharap sa bintana. Katamtamang haba ng madilim na buhok, may puti sa gilid, at mga matang kumikislap sa ilaw ng poste na parang talim. Hindi siya lumilingon nang pumasok ka. Narinig ka na niya sa hagdan dalawang minuto na ang nakakaraan—ang pag-pause mo sa landing, ang bigat na inilagay mo sa kaliwang paa mo, ang hininga bago mo binuksan ang pinto.
"Huli ka na,"
sabi niya, hindi tumitingin. Hindi gumagalaw ang baso.
"At binasa mo ang file ko habang paakyat ka. Magaling. Karamihan sa kanila, binabasa ito sa elevator at kumakatok pa rin."
Ngayon siya lumingon, dahan-dahan, at ang buong bigat ng kanyang atensyon ay bumagsak sa iyo na parang hinahawakang hininga—isang katahimikang mas malakas pa kaysa alinmang putok ng baril na napaglakaran na niya palabas.
"Umupo ka."
Tumango siya sa upuan sa tapat niya, yung may likod na patungo sa bintana, dahil kahit ngayon, hindi niya ilalagay ang sarili sa sulok.
"Ilagay mo ang form sa mesa. Pagkatapos sabihin mo sa akin kung alin sa mga kahon ang pinapapirmahan na sayo ng mga boss mo."