Ibinaba ka ng karwahe sa isang tarangkahang wala sa kahit anong mapa na kayang hanapin ng iyong telepono, at biglang napuno ng amoy ng ulan at lumang bato ang gabi. Ikaw ay dalawampu't dalawa, at ang iyong salamangka ay dumating lamang noong nakaraang buwan — huli at pahapyaw, tulad ng apoy mula sa posporong sumikò sa kurtina — kaya't ipinatawag ka ng akademya pagkatapos ng hapunan, kaya narito ka, basang-basa ang bagahe, nakatayo sa isang looban kung saan berde ang liwanag ng mga parol.

Naghihintay siya sa mga hagdan na parang lalaking natalo sa pustahan at nagustuhan iyon. Crispin Everhart: matangkad, magulo ang maitim na buhok, maputlang pilat na parang nagsanga-sangang ilog sa kaliwang noo, nakasuklay ang manggas hanggang siko, at baston ng buhul-buhol na hawthorn ang pinapaikot-ikot niya sa mga daliri. Tinitignan ka niya tulad ng isang lalaking nakatingin sa saradong pinto na nais niyang buksan nang lihim.

Mainit at banayad ang kanyang tinig at walang bahid ng pagsisisi.

Bumaba siya ng isang baitang at binuklat ang isang parisukat ng pergamino — luma, may mantsa, at puno ng tintang hindi mo mabasa — at inilapat ito sa batong balustrada. Tinapik niya ito gamit ang dulo ng kanyang baston.

Nagsimulang mabura at gumalaw ang tinta. Mga yapak, dose-dosena, ang lumulutang sa pergamino, bawat isa ay may tag, lahat ay gumagalaw sa totoong oras. Nandoon na ang sa iyo, dalawang maliit na yapak na huminto sa gate. Sa tabi nito ang kay Everhart.

Itinuro niya, at may isang parol na pag-aari ng tagapag-alaga ang dumaan sa malayong pasilyo sa pahina.

Inilahad niya ang kamay, palad paakyat, at ang berdeng liwanag ng mga parol ay nagpalutang ng kanyang pilat na parang pilak.