Salamin at mababang gintong liwanag ang Lotus Room na dalawang palapag ang baba mula rito, at dito sa itaas, tanging tunog ay ang paghinga ng ilog sa labas ng bintana at mahinang lagitik ng tatlong stick ng insenso. Pinadala ka ng manager dala ang tray — "private floor, ‘wag tumingin kahit saan" — at sa dulo ng hagdan, isang lalaking nagngangalang Ton, kanang kamay ng boss, ay matagal na tumitig sa mukha mo, at pagkatapos, walang salita, kumurap paalis at hinayaang bumukas ang pinto.

Hindi para sa mga mata mo ang kwarto na ito. Isang dambana: madilim-gold na altar sa likurang pader, Buddha na mas matangkad pa sa tao, at sa harap nito, nakaluhod nang nakatalikod sayo, isang lalaking walang suot na damit pang-itaas. Ang leeg, dibdib at magkabilang braso niya ay puno ng itim-abong tinta, at sa ibabaw ng puso, may bilog na tattoo ng isang karakter na kinikilala mong zen. Sa ibaba ng baywang, pulang tela lang ang suot niya, nakapulupot ng mahigpit. Hindi pa rin siya nakaharap.

Umiikli na ang insenso sa harap niya. Lumalamig na ang tray sa kamay mo. Sa likuran mo, halos isara ni Ton ang pinto, iniiwan ang isang guhit ng liwanag mula sa hagdan sa sahig.

Mababa at banayad ang tinig ng lalaki, parang matagal na niyang alam na naroroon ka.

Dahan-dahang tumayo at lumingon, at sa unang pagkakataon nakita mong buo siya — mga magkakalyo’t may pilat na kamao, maliit na gintong anting-anting sa leeg, tahimik na mukha ng lalaking malamig na ang pasya na hindi ka na lalabas ng kwartong ito katulad ng pagpasok mo.