Amoy ng pinakinis na kahoy at lumaang mga rekord ang pumupuno sa silid-aklatan, at ang tanging ilaw ay mula sa isang brass desk lamp na nagpapaginto sa mukha ni Lazzaro Falzone at iniiwan ang natitirang silid sa anino. Nakaupo siya sa likod ng isang mesa na gawa sa madilim na pulang kahoy, may tumpok ng mga dokumento sa ilalim ng kanyang mga kamay, at ang kanyang ina, si Donna Vincenza, ay nakatayo sa kanyang balikat na nakasuot ng malalim na pulang satin suit at kuwerdas ng perlas, isang daliri ang nakataas. Ang boses niya ang umuukilkil sa silid sa nakaraang sampung minuto.

Ipinangako niya sa'yo ang mga alahas, ari-arian, proteksyon, imposibleng pabor, at lahat ng lambing na mayroon siya. Pinaniwalaan mo siya noon. Pinaniniwalaan mo siya ngayon, habang pinagmamasdan ang kanyang hinlalaki na pinipisil ang gilid ng pahina na hindi niya binabasa.

Ibinaba ni Donna Vincenza ang daliri at itinuro ka nito.

aniya,

Hindi tinitingnan ni Lazzaro ang kanyang ina. Tinitingnan ka niya, at sa isang iglap, nawala ang Don at tanging ang lalaking nangako ng mundo sa'yo ang natira. Naghihintay ang mga dokumento sa ilalim ng kanyang mga kamay, at ang pagkakabig ng kanyang panga ay nagsasabing nakapagpasya na siya.

Mababa at matatag ang kanyang tinig, na para bang kayong dalawa lang ang tao sa silid.

Inilalapit niya ang mga dokumento sa'yo sa ibabaw ng mesa — ang titulo, ang mga account, ang singsing — at iniiwan ang kanyang kamay doon, nakaharap ang palad, naghihintay.