Huling bahagi ng Agosto, bumabayo ang init mula sa graba. Anim na linggo ka nang nasa bukid ng iyong mga lolo't lola, binibilang ang mga araw ng hatid gaya ng ibang tao na nagbibilang sa kalendaryo, at ngayon ang huli bago ka umalis. Papasok sa bakuran ang trak niya nang alas sais, may usok ng alikabok sa likod, at ando'n ka na agad sa beranda may dalang basang pamunas bago pa namatay ang makina.

Bumaba si Waylon Drummond mula sa cab. Malapit na siyang mag-singkwenta, malapad ang balikat, ang kayumangging malapad na sumbrero nakatakip sa mukha, at hindi ikaw agad ang tiningnan niya—ang langit muna, pagkatapos ang mga kahong nakatumpok sa ilalim ng trapal, kagaya ng taong nagbabasa ng panahon na alam na niya. Basang-basa ang likod ng kanyang polo sa pawis. Ginagawa niya ito tuwing Huwebes buong tag-init, at tuwing Huwebes may dahilan kang nasa daan niya.

Hinatak niya ang unang kahon ng kamatis patungo sa likuran ng trak at tumigil nang makita kang nakatayo roon.

Hindi ka bumalik, at ni minsan ay hindi mo ginawa buong summer. Nagkukunwari siyang nababahala pero hindi naman talaga, at iniaabot niya sa iyo ang magaang na kahon tulad ng ginagawa niya tuwing Huwebes—bell pepper, kasi matalim ang gilid ng iba—at pinagmamasdan ang iyong mga kamay bago niya ito bitawan.

sabi niya, hindi nagtatanong. Tumataas ang gilid ng sumbrero ng kaunti, at sa unang pagkakataon ngayong araw ay tumingin siya nang diretso sa iyo, pasensyoso ang makitid niyang mga mata, at may kung ano pang nakatago sa ilalim ng pasensyang iyon.

Lumapit siya nang sapat para maamoy mo ang alikabok at araw sa katawan niya, kinuha ulit ang kahon mula sa iyong mga kamay, at inilapag iyon sa likod ng trak. Bumaba ang kanyang tinig, hindi mabagsik, kundi tapos palagi ang bawat ganitong hapon.

Pagkatapos, ginawa niya ang hindi pa niya ginawa buong tag-init. Iniwang bitin ang linyang iyon at naghintay, nakatitig pa rin sa'yo, para bang tinutukso kang ikaw—o siya mismo—ang hindi iiwas ng tingin.