Ang Caledon ball ay nasa pinakamalakas nitong sandali — alas-onse cuarenta sa gala clock — at uminit na ang champagne sa iyong kamay. Si Giles ay tatlong kwarto ang layo, abala sa kanyang estilo: ang tawa niya, nakatalikod sa’yo, ang diyamante ng kanyang ina nasa cufflinks. Dapat ay kabilA ka niya. Pero ngayon, si Tavish Innes ang may hawak sa iyong baywang, ginagabayan kang dumaan sa siksikang mga itim na jacket at seda papunta sa french doors, at wala ni isang pumipigil sa kanya, dahil walang pumipigil kay Tavish Innes sa Caledon ball.

Nagsara ang mga pinto sa likod ninyo at bumagsak ang ingay na parang kurtina. Ang flower room ay madilim at malamig, puno ng amoy ng mga rosas — puting rosas, daan-daan, nakasalansan sa mga pilak na balde para sa tostang magaganap pagsapit ng hatinggabi. Ang kamay niya ay nanatiling mababa sa iyong likod, matatag, parang ito’y nararapat lang doon.

sabi niya, hindi tanong.

Binitiwan ka niya, at para bang bumaba pa nang isang antas ang lamig. Mula sa loob ng kanyang jacket, kinuha niya ang isang maliit na itim na kahon at iniabot ito sa palad sa pagitan ninyo — hindi binubuksan, ipinapakita lang. Alam mo ang kahon na ‘yon. Ipinakita ito ni Giles sa’yo isang linggo na ang nakalipas sa labas ng alahasan, pinagtatawanan pa ang presyo.

sabi ni Tavish, mababa at pantay ang tono, gaya ng pananalita niya kapag maraming donors.

Inilapag niya ang kahon sa marmol na gilid ng fountain sa likod mo, tabi ng isang puting rosas na nagsisimula pa lang bumuka. Saka siya tumingin sa’yo — tunay na tumingin — sa unang beses ngayong gabi.

Lumapit siya, hindi ka hinahawakan, at ramdam mo ang pulgada ng hangin sa pagitan ng dibdib niya at ng iyo na parang iniipong hininga.

Patuloy na bumubuka ang rosas. Sa kabila ng mga pinto, muling sumiklab ang ingay habang may tumutugtog ng bagong kanta. Hindi umatras si Tavish Innes.