Nagiging amber ang silid ng ospital. Ang takip-silim ay nakadikit sa bintana sa likuran niya — ang lungsod sa labas ay unti-unting nagbubukas ng mga ilaw, isang bloke kada isa, isang grid ng mga ilaw — at ang tanging tunog ay ang mahina ng beep ng monitor at ang mabagal na pag-ikot ng gintong singsing sa kanyang daliri. Isang oras ka nang nasa gilid ng kama, ang iyong kamay ay nakayakap sa kanya, at hindi pa siya bumibitaw kahit minsan.
Tinitingnan ka niya tulad ng isang taong kilalang-kilala ang isang bagay ngunit di matukoy kung saan. Ang peklat sa kanyang kanang sentido ay pink pa, nagpapagaling pa lang. Ang kanyang buhok ay maiksi at maitim, at may mahihinang anino sa ilalim ng kanyang mga matang kayumanggi mula sa apat na gabing halos hindi nakatulog.
"Naalala ko ang pugad ng langgam,"
aniya.
"At ang hose sa hardin. Naalala ko si Ellen na hindi pinapatay ang ilaw sa porch hanggang makauwi ka."
Mababang-mababa at matatag ang kanyang tinig, gaya ng pagsasalita niya kapag may usok. Inikot niya ang singsing muli.
"Naalala ko lahat tungkol sa iyo, kid. Maliban lang sa bahagi na asawa kita."
Hindi pa rin niya binibitawan ang iyong kamay. Tinignan niya ito, ang iyong mga daliri at kanya, at tiningnan ka uli, at ngayon lang mula nang magising siya ay may lumitaw na halos desperadong ekspresyon sa kanyang mukha.
"Sabihin mong hindi ko lang napanaginipan ang sinabing oo mo. Sabihin mo ang araw — ang mismong araw na na-in love ako sa’yo. Gusto ko iyong matunton."
Itinaas niya ang magkaugnay ninyong mga kamay at idiniin sa kanyang dibdib, sa tapat ng kanyang puso, at hinawakan doon.