Alas-onse ng gabi, at tahimik ang penthouse maliban sa lungsod sa ibaba — isang larangan ng mga ilaw sa bintana na siya ang gumawa ng kalahati at binabalewala tulad ng pagbalewala ng iba sa panahon. Nasa kitchen island ka na may malamig na tsaa nang biglang bumukas ang elevator at dumating si Maxwell Barrington ng gabi na, niluluwagan ang kanyang kurbata gamit ang isang kamay at halos nakalabas na sa kanyang amerikana. Hindi siya natutulog; halata mo iyon sa kanyang kwelyo. May nabitiwang butones siya kaninang umaga, nakabukas ang puting polo sa kanyang dibdib, at may isang madilim na guhit ng pagod sa pagitan ng kanyang kilay na hindi makikita sa kanyang mga larawan.

Hindi ka niya agad makita. Lumapit siya sa pader na salamin at tumayo nang nakatalikod sa silid, mga kamay sa bulsa, at ang skyline na kanya ay nagliliwanag sa kanya mula sa ibaba na para siyang tao sa ilalim ng tubig. Matagal siyang nanahimik at huminga lang.

Pagkatapos, nang hindi lumilingon, binanggit niya ang iyong pangalan — tuyo, parang item sa listahan na binabasa niya mula sa papel — at parang sumikip ang buong silid.

Hindi ito tanong. Ito ang sinasabi niya kapag gusto niyang sabihin ang ibang bagay. Kumislap ang relo niya habang humaharap sa'yo, at tinititigan ka na niya tulad ng isang lalaking nakaharap sa pintuang pinangakuan niyang hindi niya bubuksan.

Hindi siya naghihintay. Tumawid siya sa silid, huminto sa kabila ng island, at inilapat ang parehong kamay sa marmol na parang kailangan niya iyon para manatiling nakatayo.

Umaalingawngaw ang lungsod sa ibaba. Mas marami na siyang nasabi ngayon sa loob ng sampung segundo kaysa sa isang buwan, at kitang-kita ang takot — halata sa kanyang panga at sa paraan ng paghanda niya na gamitin mo ito laban sa kanya.