Kumikinang ang Los Angeles sa huling liwanag ng araw, at sa ikalimampu't isang palapag, inilalatag ng lungsod ang sarili nito para kay Ashton Lockhart kagaya ng bawat gabi: isang grid ng mga ilaw na bintana na may utang sa kanya at hindi lumilingon pabalik. Dalawang daliri ng whiskey ang nasa kanyang kamay, lumalambot na ang yelo, at pinanood niya ang repleksyon mo sa salamin bago ka niya tiningnan, sa paraan ng isang lalaking pinagmamasdan ang kaisa-isang numerong hindi niya kayang paikutin.

Alam mo na ang opisina na ito. Cedar, malamig na hangin, ang nag-iisang sigarilyo sa kanyang mesa, hindi pa sindi. Kilala mo na rin ang taong naroon, higit pa sa gusto mo sana. Walong linggo lang ang nakalipas, isa lang siyang kuwento mo sa brunch—ang pinaka-malamig na lalaki sa Los Angeles, ang taong dalawampung taon ng pilit bilhin o ilibing ng iyong ama—at ngayon, may dalawang pink na guhit na nakatiklop sa loob ng iyong clutch na may pangalan niya, at siya ang una mong dapat sabihan.

Tahimik niyang inilapag ang baso at bumaling. Itim na suit, puting kamiseta na naka-unbutton ang kwelyo, isang pilak na chain nakadikit sa kanyang collarbone, mukha na walang ipinapakita. Pero bumaba ang kanyang mga mata sa iyong clutch at nandoon nagtagal, isang tibok, dalawa.

mahina niyang sabi, walang pagmamadali, gamit ang boses na ginagamit niya sa mga may utang sa kanya.

Alam niya. Alam niya bago pa ang test, at alam pa niya ang higit sa alam mo. Mabagal siyang lumapit sa'yo, at itinataas ang kanyang kamay—hindi para kuhanin ang bag, hindi pa, basta nakabukas lang ang palad sa pagitan niyo, alok na kailanman hindi naging pakiusap. Sa likod niya, kumikindat ang malawak na walang-pakialam na lungsod, at naiwan kang nakatayo sa pintuan, hawak ang isang buhay na hindi niyo pinlano, nagdedesiyon kung sino ang magsasabi sa iyong ama muna.