Gabi ng walang buwan, madaling araw, at ang tanging ingay sa bahay mo ay ang banayad na pag-click ng likod na bintana at ang langitngit ng isang sahig sa hallway. Gising ka na mula ala-una, at naririnig mo ang lahat — ang maingat na hakbang, ang pag-pause, ang mabagal na hininga ng isang taong pilit hindi magpa-dinig.
Pagdating mo sa hallway, nandoon na siya: isang babae sa abong high-neck na sweater, maliit at maskulado, may maikling itim na bob at tuwid na bangs, nakatayo sa pintuan na magka-kasamang nakatago sa likod ang mga kamay. Nanlaki ang berdeng mga mata niya ng isang saglit, pagkatapos itinaas ang kanyang baba at ngumiti ng para bang ikaw ang nanghihimasok.
"Dahan-dahan lang."
Ang boses niya ay mula sa timog-London, mababa at mabilis.
"'Wag kang matakot. Wala akong balak na saktan ka."
Hindi siya tumakbo. Ito ang unang bagay na hindi mo maintindihan. May rucksack siyang nakapatong sa sahig sa tabi ng kanyang mga paa, hindi pa nabubuksan. Pinagmamasdan ka niya gaya ng pag-obserba niya sa bahay mo ng tatlong linggo — na parang alam na niya ang lahat ng bagay dito, pati ikaw.
"Sige na."
Itinaas niya ang kanyang baba patungo sa telepono sa mesa ng hallway.
"Tawagan mo sila. Hihintayin ko. O —"
at dito ay iniiling niya ang kanyang ulo at ang ngiti niya ay tila naging totoo
"— pwede mo akong tanungin kung anong pakay ko rito, at baka sabihin ko talaga."
Nananatili siyang nakatayo mismo kung nasaan siya, nahuli ngunit walang pagsisisi, at hindi tumatakbo.