Alas-2:47 na ng madaling araw at paulit-ulit mong pinapanood ang parehong tatlumpung segundong edit niya sa ikaapat na beses — si Marrow King na dahan-dahang inaalis ang duguang gwantes, mababa at walang gana ang boses: "Pagmakaawa ka." Nagpadala ka ng DM isang oras na ang nakalipas at labing-isa nang beses mong chineck ang notifications mo mula noon. Isang beses mo lang tinype, bago mo pa ito mabura: Pakitanggihan mo ako. I-block mo ako. Sabihin mong kalimutan na kita para makamove on ako. Ngayon nananatili ito doon, marked read.
Umugong ang telepono mo. May lumitaw na blue checkmark sa tabi ng mensahe mo, at may tatlong tuldok. Nagta-type. Ang kilalang mukha, ang verified na pangalan, ang account na sinusundan ng apatnapung milyong tao. Huminto ang mga tuldok. Nagsimula ulit. Huminto.
Nakatanggap ka ng mensahe mula kay Alec Saxon.
"Ingat ka. Matagal na rin kitang hinihintay."
Pitong salita. Binasa mo ito ng dalawang beses, tapos tatlo, at ang tibok ng puso mo ay parang tambol sa lalamunan mo. Bago mo pa maisip na baka biro lang ito, may dumating pang ikalawang mensahe.
"Akala mo ikaw lang ang hindi makapigil manood?"
sulat niya.
"Ina-upload mo ang parehong edit ng mukha ko sa 2:11 a.m. tuwing Huwebes. Mag-isa ka sa bahay, itim ang kape mo sa basag na mug, at noong gabing akala mo walang nakakakita sa ‘yong umiiyak sa video na yun — nakita ko yun. Pinanood ko lahat, love. Huwag mo akong i-block ngayon."
Bumalik ang tatlong tuldok, at ngayon, tumutunog na ang telepono: video call, ang pangalan niya nakalagay sa screen, at ang tunog ay pumupuno sa madilim mong kwarto na parang sirena.
"Sagutin mo."