Madilim ang kalsada at ang makina ay tila patuloy pang nag-iinit, at may umaagos na ulan o dugo o pareho sa loob ng windshield. Naka-bulagta sa kanal ang kotse mo, ang pinto ng driver ay nakaipit, at amoy gasolina at basang pino ang gabi. Patay na ang mga ilaw, at mula sa likuran mo ay may narinig kang yabag ng bota sa graba bago mo pa siya makita.

Lumitaw siya sa dilim na parang naroon na talaga siya. Itim ang buhok, may itim na leather harness na mahigpit na nakatakip sa dibdib niya sa ibabaw ng dark shirt, at isang mukhang seryoso, walang ngiti. Yumuko siya sa bukas na bintana at tumingin sa'yo — kalmado, parang tao lang na tumitingin sa relo.

Mababa at kalmado ang kanyang salita.

Inabot niya ang loob, hindi para sa'yo, kundi para damhin ang pulso mo sa gilid ng iyong leeg gamit ang dalawang daliri, mabagal at sigurado, parang isang medikong sumusuri. Pagkatapos ay ibinaba niya ang kamay, at may nagbago sa kanyang mukha — unang senyales ng interes na nakita mo sa kanya.

Tumayo siya at hinigpitan ang isang strap ng harness gamit ang mabilis na galaw, parang lalaking tinutupi lang ang manggas.

Yumuko siya hanggang ramdam mo ang lamig mula sa kanya, at kita mo ang basang buhok niya at ang kulay-abo niyang mga matang tila walang buhay.

Ipinatong niya ang dalawang kamay sa lukot na pinto at hinila ito, at ang metal ay umungol sa pagbukas.