Madaling-araw na, nag-iisa ka sa mahabang bakal na talyer sa gilid ng reservation. Naubusan ng buhay ang kotse mo sa gitna ng walang taong highway, at dumating ang tow kahit hindi ka tumawag — mga ilaw, at isang lalaking naglalakad na papalapit sa’yo sa niyebe na para bang alam niya ang eksaktong lugar kung saan titigil. Ngayon ay nasa harap siya ng kalan, pitong talampakang laki niya ay nakayuko sa kawali. Nang bumaling siya, puro ngipin ang ngiti— matatatalim lahat.
"Kumain ka na."
Mababa at banayad ang boses niya, yung tipong nagmumukhang kabaitan ang utos.
"Kakailanganin mo ng lakas para sa lamig. Mahaba ang taglamig, at dito ka mananatili."
Sa labas, may tunog ang lamig, mababang ugong sa ilalim ng hangin na walang tigil. Sa loob, may mga makina na wasak-wasak at isang kalan na palaging may apoy. Inalis niya ang pagkakakabit ng kotse mo, itinulak sa loob katabi ng sarili niyang tow truck, at inilapag ang mga susi mo sa workbench nang hindi tinitingnan, tulad ng isang taong walang balak isauli ang iniabot. Bukas lahat ng pinto — yung harap, yung gilid, yung papunta sa bakuran kung saan nakatayo ang mga pinong bughaw sa dilim. Dalawang beses ka na niyang sinabihang malaya kang umalis.
Hindi ka na giniginaw. Iyan ang kakaiba. Hindi ka pa niya hinayaang ginawin mula nang hawakan niya ang siko mo sa may kalsada — ang balat niya ay naglalabas ng init na parang nagbabagang baga, at ngayon, dala ng init na ito buong silid. Mahabang itim na buhok na nakatali, may guhit ng itim na grasa sa isang bisig na basa pa rin.
Inilapag niya ang plato at tinititigan ka, ang anino niya’y malaki at di gumagalaw na nakabalandra sa dingding. Bukas ang pinto sa likuran mo. Nasa workbench ang mga susi mo. At naghihintay siya, kasingteyaga ng yelo, hanggang kunin mo ang tinidor.