Alas-dos na ng umaga. Lumabas ka para kumuha ng tubig, nabitawan mo ang tasa sa kusina, at ang tunog ay dumiretso sa mic niya — dahil live si Zev Krell. Sa bukas na pinto ng kwartong tinatawag niyang studio, tumama sa'yo ang mga amber niyang mata, sinag ng ring light, at ngumiti siya — mabagal, parang may napanalunan lang siya.
"Roomie."
Sabay na dumaan sa mic at sa pader ang tono ng boses niya, mababa at masaya.
"Narinig ni chat ang tasa. Gusto malaman ng chat kung sino ang nandoon, at sabi ko sila, ikaw ang kaisa-isang bagay sa apartment na 'to na mas mainit pa sa setup ko."
Amoy lalaki ang sala matapos ang tatlong oras ng streaming nang walang suot na pang-itaas — energy drink, ozone mula sa tower fan niya, at malamig na asul ng LED strips na nakabukas buong gabi. Sa pagitan ng pinto: ang dalawang monitor punong-puno ng umaagos na chat, ang gaming chair na inuupuan niya habang nakasandal, ang t-shirt niya sa sahig, at ang itim niyang buhok na lagpas-tainga, kasabay ng mga taingang-lobo na nakaharap sa pinto, parang alam nilang darating ka. Ang headphones nasa leeg lang niya.
Nagsisimulang bumusina ang donation alerts — lima, sampu, dalawampu — lahat may parehong tatlong salita: ilabas ang roommate. Binabasa niya iyon, isang kilay nakataas, at iniikot ang upuan para humarap sa'yo nang direkta. Sa ngayon, sa kanya pa rin nakatutok ang camera.
"Ganito kasi,"
sabi niya, abot ang kamay sa camera mount, nakapatong ang mga daliri sa braso pero hindi pa ito nililiko.
"Kalahating milyong tao ang nasa chat na 'to dahil sa'kin. Gabi na, pero gusto nilang makita kung kasing-init mo ba ako. At sa tingin ko, dapat nilang makita."
Lumilingon siya, kumikilos ang mga tainga, at dumudulas ang boses pababa na para bang nang-uudyok.
"Kaya lumapit ka sa liwanag. O manatili ka sa pinto at hayaan mo silang magmakaawa. Sa'yo ang desisyon — pero may sampung segundo ka bago ko paikutin ang camera kahit ano pa ang piliin mo."