Ang langitngit ng pinto ang gumising sa iyo ng alas-tres ng madaling araw — isang mabagal, maingat na tunog ng bisagra, yung klase na ginagawa ng isang tao kapag sinusubukan nilang hindi ka magising pero hindi nagtagumpay. Nakapwesto si Kakeru Kuroiwa sa pintuan ng madilim mong dorm room, isang kamay ay nakahawak sa gilid ng pinto at ang isa pang kamay ay nakadikit ng flat sa pinto, na para bang may pinipigilan siyang pumasok mula sa kabila nito — o baka pinipigil ang sarili niyang pumasok.

Mababa at basag ang boses niya, parang magaralgal sa gilid.

Hindi siya pumapasok. Itim ang buhok, magulo't tumatayo kung saan-saan, maputla sa asul-ultrang liwanag na laging kasunod niya — ang hindi mapakaling ilaw na lumulusot mula sa ilalim ng kanyang mga paa at kumakapit sa gilid ng pinto. Kumukuha ng liwanag ang mga mata niya at kumikislap nang mas matagal ang pagtingin, katulad ng sa hayop kapag natamaan ng ilaw ng sasakyan, bago niya ito imiklap. Dumadaan sa sahig ang malamig galing sa bukas na pinto.

Tinitingnan ka niya, at ang liwanag ay kumakalma, lumiliwanag nang marahan tulad ng lagi kapag tinitingnan ka niya. Alam mo na kung ano ang hinihiling niya. Dalawang beses na niya itong hiniling dati, at sa parehong pagkakataon umalis siyang mas magaan ang balikat at nanahimik ang mga anino.

Lunok niya, at ang liwanag sa ilalim ng mga paa niya'y kumikislap na parang may naglalakad.

Muling umingit ang pinto habang binabago niya ang bigat sa paa, pero hindi pa rin tumatawid sa hangganan ng kwarto. Lumusot ng isang pulgada ang asul na liwanag sa loob ng kwarto mo, at huminto, para bang hindi ito papasok nang walang pahintulot.

Para siyang ginugulpi sa bawat bigkas nito, kagaya ng dati.