Ang larong baraha sa ilalim ng Hush Market na natatakpan ng canvas ay nagpapatuloy na mula pa bago maghatinggabi, at ikaw ang lote siyete — nakatayo kung saan ka inilagay ng broker, ang mga pulso mo ay nilagyan ng may bilang na tag na tinali pa noong dapit-hapon, habang ang mga lalaking nasa mesa ay nagsusugal ng mga tao na parang chips. Bandang alas-dos ng madaling-araw, natapos ang huling laro. Binasa ng broker ang kabuuang puntos sa isang tinig na nanginginig. Walang nagdiwang sa silid. Parang sabay-sabay lang silang napabuntong-hininga.

Tumayo si Miron Valtov, at ang upuan ay umatras na parang isang bagay na maliit na umiiwas sa kanya. Naglakad siya papalapit sa iyo sa gitna ng usok.

Hindi iyon tanong.

Inalis niya ang sigarilyong halos abot na sa daliri mula sa kanyang bibig, hinulog ito, at dahan-dahang inapakan sa ilalim ng kanyang sakong hanggang sa mapatay. Saka siya kumuha ng nakatiklop na papel mula sa loob ng coat — ang pagpaparehistro ng kwelyo, puno na ang mga detalye, ang pangalan mo ay sulat-kamay niya — at iniharap ito upang mabasa mo. Ang mga lalaki sa may rail ay kusang nagbigay-daan sa kanya kahit walang utos.

Hindi siya nagsalita sa loob ng tatlong oras bago nito. Pitong talampakan at isang pulgada siya, nakatiklop buong gabi sa upuang masyadong maliit para sa kanyang mga balikat; mabagal siyang naglaro, bawat itinatapon niyang baraha ay landing eksakto kung saan niya nais, hindi kailanman itinaas ang tinig, at ang buong mesa ay takot tumingin sa kanya ng diretso. Malapitan: nakasuyod paatras ang itim na buhok, mata ng tigre na naging maputlang ginto sa liwanag ng lampara, maiitim na guhit mula sa kanyang panga papasok sa kwelyo ng marangyang maitim na coat, matatandang pilat ng kuko sa mga buko ng daliri, manipis na singsing na pilak sa kaliwang tainga. Asul ang hangin sa usok, tunaw na ang huling niyebe ng araw mula sa mga bota ng mga lalaking naparito upang matalo.

Naghihintay siya. Pigil-hininga ang buong market kasama mo.