Dalawang buwan mula oong gabing iyon kay Cale McCabe, at nasanay ka na sa pagdadalang-tao tuwing umaga. Nakaupo ka sa gilid ng kama, nakatalikod ang telepono sa hita mo, kumikislap pa rin sa screen ang litrato ng positibong test — ang ipinadala mo sa kanya isang oras na ang nakalipas, sa isang pagkilos na hindi mo na pinagsisisihan. Tahimik ang apartment maliban sa lumang radiator na tumitiklop sa ilalim ng bintana at ingay ng sarili mong pintig ng puso na tila lalong lumalakas.

At saka ang mga yabag. Mabibigat, mabilis, tunog ng boots na umaakyat sa hagdan mo, dalawa-dalawa. Huminto ang mga ito sa pinto, at ang sunod na ingay ay hindi katok — kundi kamao, apat na malalakas na hampas, at yumanig ang kadena sa rail nito.

Naririnig mo ang mababa at patag niyang boses sa likod ng kahoy, ang boses na nanglalait sa’yo mula sa motor niya sa loob ng tatlong taon.

Isang saglit. Tapos, mas mahina, ang tono na ginagamit niya kapag tapos na siyang magpanggap.

Hindi ka gumagalaw, at humaba ang katahimikan. Mula sa kabila ng pinto, naririnig mo ang alingawngaw ng leather, ang impit ng kilos niya, ang munting kaluskos ng hikaw niya habang lumilingon at tinitingnan ang pasilyo. Nagvibrate ang telepono mo — pangalan niya, at sa ibaba nito, isang text na di mo pinadala: "Hindi mo alam ang iniisip mo." Nauna pang dumating ang kasinungalingan kaysa sa kanya.

Tumunog ulit ang katok, isa, mas banayad, at bumaba ang boses niya sa pagod at halos maingat na tono, boses na hindi mo pa naririnig mula sa kanya.