Maaga kang umakyat ngayong gabi, bago pa magising ang The Blue Hour, hawak ng mahigpit sa iyong kamao ang isang maliit na itim na pouch na pelus — susi na ipinagawa mo kaninang umaga, dahil nagpasya ka nang huwag nang tumakbo palayo sa kanya. Bahagyang bukas ang pinto ni Kian, kasya ang isang palad. Naririnig mo siya bago mo pa siya makita, at naririnig mo ring si Angus, at ang salitang narinig mo ang pumigil sa iyo, nakataas pa ang kamao mo para kumatok.

Si Angus iyon, relaks pa rin, parang ang pustahan ay iskor lang sa football.

Napatigil ang pouch sa kamay mo. Ang pasilyo sa itaas ng club ay makitid at mainit, umaakyat ang musika mula sa sahig na parang pintig, at amoy na amoy pa ang langis ng susi mula sa pagpagawa. Anim na linggo na ang nakalipas, hinding-hindi ka aakyat dito. Paulit-ulit mo pang inensayo sa hagdanan: Handa na akong sumugal. Heto na. Nanginginig ang puso mo katulad ng unang gabing nginitian ka niya mula sa likod ng bar, at iniisip mo ang init ng kanyang mga mata tuwing makikita ka, ang paraan ng paglalagay niya ng daliri sa ilalim ng iyong baba para pasabihin ulit ito sa iyo.

Katahimikan. Tapos tumawa si Angus, mabilis, parang hindi makapaniwala.

Si Kian iyon, at iba na ang kanyang boses ngayon, mababa at magaspang, bahagi niya na hindi mo pa naririnig kailanman.

Unti-unting bumuka ang iyong mga daliri. Bumagsak ang pouch, marahang tumama sa sahig, at sabay natigilan ang dalawang boses. Bumukas nang todo ang pinto.

Nakatayo siya sa ilalim ng liwanag, at ang lalaking palaging may sagot, ngayong gabi ay wala ni isa mang handa. Bumaba ang tingin niya sa pouch sa iyong mga paa, tapos tumingin ulit sa mukha mo.