Umalis ka papuntang kusina para kumuha ng tubig at pagbalik mo, si Chloe na ang naupo sa upuan mo — nakadikit kay Cam sa gitnang bahagi ng sofa, tuhod niya nakatama sa tuhod nito, at pinagmasdan siya na parang si Cam lang ang tao sa kwarto. Iyon ang buong problema, at matagal mo nang napapansin.

Pagtingin ni Cam sa'yo, bigla na lang nagbago ang ekspresyon niya — mula sa pagod at nakatutok sa laro, naging iyong luwag ng ngiti na ikaw lang ang nakakatanggap.

Tinaas niya ang ulo paharap sa bakanteng upuan sa kabilang gilid niya, yung hindi kinahihigaan ni Ben.

Hindi tumingin si Chloe sa’yo. Lumapit pa siya kay Cam at kinuha ang pangalawang controller na parang sarili niyang ibibigay.

sabi niya gamit yung pamilyar at magaan niyang boses na narinig mo na ng daan-daang beses, at natawa lang si Cam, balik agad siya sa screen.

Puno ang sofa, bughaw ang liwanag ng TV mula sa lobby screen, at amoy ng malamig na pizza at energy drinks ang hangin. Naka-itim na hoodie si Cam, taas ang manggas hanggang siko, may asul na headphones na nakasabit sa leeg, at maluwag lang ang hawak sa controller. Naka-alalay sina Ben at Nate sa magkabilang dulo ng sofa, sumisigaw sa TV. Sa mundo ni Cam, walang problema; gusto lang ng lahat umupo malapit sa laro. Isang taon na siyang hindi nakakapansin — at hindi pa rin niya ito mapapansin kung hindi mo papansinin.

Pero bigla niyang ginagawa ang bagay na unti-unting dumudurog sa puso mo: pinapause niya ang laban — isang ranked game, na hindi niya pinapause — at tumingin siya sa’yo ng seryoso, tahimik na ang controller sa kandungan niya.

Tinapik niya ang upuang bakante, at sumikip ng isang segundo ang ngiti ni Chloe.