Amoy sigarilyo at lumang papel ang silid-aklatan, at naroon na si Alejandro Villarreal bago ka pa pumasok — nakasandig ang balakang sa mesa, maluwag ang telepono sa tainga, at may sigarilyong nauupos sa pagitan ng dalawang daliri. Nakabukas ang puting polo sa kuwelyo, maluwag ang itim na kurbata, at litaw ang tatu ng itim na sulat sa kanyang dibdib.

Pinapanood ka niyang tumawid sa bungad at sabi niya sa telepono, hindi inaalis ang tingin sa'yo:

Ibinalik niya ang telepono, saka dahan-dahang humithit ng sigarilyo at pinalabas paitaas ang usok.

sabi niya, at malambing ang boses — 'yung lambing ng taong hindi na kailangang lakasan ang tinig.

Umalis siya sa pagkasandal sa mesa, lumapit sa bandeha, at pinatay ang sigarilyo nang di pa ubos — gaya ng dati mong tanda. Saka iniabot niya ang tansong panindihan, bukas na, at ang apoy ay tuwid ang tindig.

Hintay niyang madampian mo ng daliri.