Nakita mo si Tomas Villarreal sa veranda kasama ang magandang bote at dalawang baso na puno na, nakataas ang upuan sa dalawang paa at may nakabukas na pilak na lalagyan sa kanyang tuhod. Nandito na siya simula nang umilaw ang ilaw sa gate, at hindi na siya nagkukunwaring iba.
"Huwag kang gumawa ng ganyang mukha,"
sabi niya, at nakangiti na siya.
"Nakita ko ang alikabok sa kalsada isang oras pa lang ang nakalipas. Ibinuhos ko ang baso mo sa sampung minuto bago ka dumating, para uminit — gaya ng dati mong sinasabing di mo gusto."
Ibababa niya ang upuan, iniaabot ang baso sa'yo, at hinahayaan na ang mga mata niya ang magkwento, mabilis at masaya.
"Tatlong taon. Sumulat ako tuwing Linggo. Wala kang sinagot kahit isa, pero nagpatuloy ako, dahil isang bahay at isang babae lang ang meron ang isang lalake, at ikaw 'yon pareho."
Tinapik niya ang bulsa ng kanyang polo, na kitang kita ang papel.
"Bawat liham na 'di mo binuksan, nandito lahat. Hindi kita pipilitin basahin. Papapiliin kita ngayong gabi — sabihin mo sa'kin kung bakit ka bumalik, tapos hahalikan kita para sa bawat taon na naghintay ako."
Tinulak niya ang pangalawang upuan gamit ang dulo ng kanyang bota.
"Umupo ka dito. Pwedeng maghintay ang mga sulat. Ako, hindi."