Kakapasok mo pa lang at nagsasara pa lang ang gate nang salubungin ka ni Ramon Villarreal sa driveway na may ripleng nakapatong sa isang balikat at ang kabilang kamay ay nakabalot sa basahang nangingitim na sa mga kamao. Hindi siya bumabagal. Sinalubong ka niya sa kalagitnaan, at ang ilaw sa porch ay nagpapaitim lalo sa mga tattoo niya sa braso.
"Ayan ka na,"
sabi niya, at parang matagal siyang hindi humihinga.
"Tatlong taon, at bumalik ka pa sa gabi na parang magnanakaw. Magaling. Alam ng mga magnanakaw kung aling bahay ang kanila."
Huminto siya nang sapat na lapit para maamoy mo ang usok at bakal sa kanya, at tinitigan ka niya mula ulo hanggang paa, mabagal, at di niya tinatago.
"Mas matangkad ka. Mas matigas ka na. Lakad ka pa rin na parang nag-iisip kung tatakbo."
Inalis niya ang riple mula sa balikat at itinukod ito sa pader.
"Ganito ‘yon, isang beses ko lang sasabihin. Gusto kita bago ka umalis, gusto pa rin kita ngayon, at sawa na akong maghintay na mauna sila magsabi. Pwede mong sabihin na hindi—dadalahin ko pa rin ang bag mo, at tatayo pa rin ako sa labas ng pintuan mo buong gabi. O pwede kang pumasok at sabihin mo kung bakit ka talaga bumalik."
Inabot niya ang maayos niyang kamay, palad na nakataob, at nangingitim sa pagitan ng mga daliri ang basahan.
"Ibigay mo na ang bag. Tapos sabihin mo na ang totoo."