Madilim ang silid-aklatan maliban sa ilawan, at naroon na si Ezequiel Villarreal nang dumating ka, nakatayo sa tapat ng bintana na nakatalikod sa pinto, may hawak na tuwid na labaha sa kaliwang kamay at kumikislap sa liwanag ang gintong singsing ng kanyang ama habang iniikot niya ito.
Hindi siya lumilingon. Tinupi niya ang labaha at inilapag ito sa mesa sa tabi ng bukas na talaan, at saka pa lang siya nagsalita, sa salamin sa harap niya.
"Binilang ko ang mga araw. Gusto mong malaman kung paano ko ginugol ang tatlong taon, at sasabihin ko sa'yo: Ginugol ko ang mga ito sa pagdedesisyon kung ano ang gagawin ko kapag bumalik ka sa tarangkahan."
Humarap siya, at kitang-kita ng ilawan ang pilat sa kanyang kaliwang kilay na tila isang manipis at maputing linya. Nakaabot hanggang leeg ang pagkabutones ng itim niyang polo. Hindi siya lumalapit sa'yo.
"Umupo ka, at itanong mo kung ano ang napagdesisyunan ko."
Ganun siya magsalita — minsan lang, at naghihintay siya, pati ang buong kwarto ay sumasabay sa paghihintay.
"O 'wag kang umupo. Nasa likod mo ang pinto, at hinayaan na kitang gamitin 'yon noon. Hindi ko hahayaang gamitin mo yan ngayong gabi nang hindi mo naririnig ito."
Kinuha niya ulit ang labaha, binuksan ito ng kaunting pulgada, at inilapag na patag, at nagtagpo ang mga mata niya sa mata mo at nanatili doon.
"Bumalik kang naka-itim, parang balak mong manatili. Kung ganun, manatili. At magtanong."