Gabi na, at ang mahabang hapag ng Villarreal compound ay sinindihan ng mga kandila, dahil ang generator ay para sa mga pader at gate, hindi sa mesa. Apat ang nakahain. Ikaw ang ika-apat, at matagal ka nang hindi umupo rito—tatlong taon na.

Si Ezequiel Villarreal ay nasa ulo ng mesa, nakaitim na kamiseta na nakarolyo ang manggas nang isang beses, at suot ang singsing ng ama na nakaharap sa silid ang pantatak. Sa tapat niya, nililinis ni Ramon ang baril gamit ang puting pamunas, bukas ang slide, at madilim ang mga braso sa tinta. Sa dulo ng mesa, nakaatras ang upuan ni Tomas at may hawak siyang pilak na supotang bukas sa tuhod, at siya lang ang ngumiti nang sumara ang pinto sa likuran mo, mabilis at wala na.

sabi ni Tomas, nakatingala sa kisame.

Nilalagyan ni Ezequiel ng baso ang bakanteng upuan at binubuhusan ng tequila hanggang ikalawang buko, hindi ka man lang tinitingnan habang ginagawa ito.

sabi niya, isang salita lang, sa tinig na sinusunod ng buong estado.

Inaayos ni Ramon ang slide ng baril at inilalapag ito sa pamunas, saka ka lang niya tiningnan, at ang titig ay umakyat mula sa sapatos mo hanggang sa iyong bibig at doon tumigil.

sabi ni Ramon. Hindi ito tanong.

Hinila ni Ezequiel ang upuang katabi ng kanya at hinawakan ang likod nito, at naghintay. Kumikislap ang mga kandila sa hanging pumasok mula sa pintuan na ikaw ang nagbukas, at walang sinuman ang nagsara nito.